Չորեքշաբթի, 12.08.2020, 13:17
Ողջույն, Անցորդ: Լավ օր եմ ցանկանում: Ժպտա:


Հոդվածներ

Գլխավոր » Հոդվածներ » 2013 թվ. » Հունվար #01

Չափածո նվեր
***
Զանգակներ, զանգակներ, զանգակներ,
Զանգակներ են անուշ ղողանջում,
Փաթիլներ, փաթիլներ, փաթիլներ,
Երկնքից փաթիլներ են իջնում:

Երեք մոմ է միայն, որ հիմա
Գիշերվա մթությունն են ճեղքում,
Եվ ըզգույշ քո քայլերն են ահա
Կամացուկ անկողնուս մոտենում:
Գուրգուրում ես դու ինձ, համբուրում
Եվ փարվում ես մեղմիվ քնքշությամբ,
Ինչպես միշտ իմ վերմակն ես ուղղում,
Ինչպես միշտ հեռանում զգուշությամբ:

Եվ ուղղվում ես դեպի լուսամուտ
Ու նայում աստղազարդ երկնքին,
Եվ ժպտում են աչքերդ թախծոտ
Երկնքի պսպղուն աչերին:
Եվ աստղերը` հեռու ու անհաս,
Քեզ շողում են` բարև բերելով,

Երեք մոմ են միայն, որ հիմա
Քեզ ընկեր են դարձել գիշերով:

Եվ տոնում ես դու լուռ, թախծալի
Նոր տարի, նոր հույսեր ու հոգսեր,
Եվ կրկին քեզ հանգիստ չեն տալիս
Քո սրտի անհամբեր դոփյուններ:
Նոր տարի նորանոր հույսերով,
Նոր փափագ, երազանք ու երազ,
Ու ժպտում ես դու` ինձ նայելով,
Ու հասնում աստղերին այն անհաս:

Զանգակներ, զանգակներ, զանգակներ,
Զանգակներ են անուշ ղողանջում,
Փաթիլներ, փաթիլներ, փաթիլներ,
Երկնքից փաթիլներ են իջնում:

Стихи, белые, как снег
Ночь, непрерывный звон
И непрерывный снегопад.
Стол, телевизор и окно.
Все, как всегда,
Как много лет назад.
Часы, подсвечник без свечей:
И холодно, и хорошо,
А с неба кто – то доброю рукой
Все сыплет белый порошок.

Снежинки все спускаются во двор,
И белый саван для земли уже давно готов.
Ты пьешь горячее вино,
А я смотрю в окно.
Как жаль!
Стихов я больше не пишу:
Исчезло вдохновение, и муза изменила;
Подарков больше я не подношу,
Не проливаю душу, как чернила…

Ночь, непрерывный звон
И непрерывный блеск,
Ты все еще сидишь,
Уже не пьешь вино,
А я смотрю в окно,
Закрывшись занавеской.

Старинные часы:
Их стрелки что – то медлят,
И одинокая горит твоя звезда,
А снег идет,
И кажется, что дремлет
Под этими сугробами поэзия моя.
Стихов я больше не пишу…
Горит звезда, и ты сидишь одна…
Я от восторга не дышу:
Ведь ты – моя звезда.
И если больше ничего не напишу,
И если не налью стихов я в твой бокал,
Я все равно огни души зажгу,
И в небе вдруг зажжется новая звезда.

И если больше не пишу,
Теперь я звезды зажигаю.
Вот эту я тебе дарю.
Бери, теперь она твоя.

Так вечно вместе будут две твои звезды,
И солнце, и луна померкнут перед ними,
И ярче будут вместе во тьме сиять они…
А я… Я может быть опять
начну стихи писать.
И вот сквозь этот белый свет,
Сквозь этот блеск
и пыль
Польются в твой бокал стихи,
Пусть белые… как снег.

Արսենյան Սոնա
Բաժին` Հունվար #01 | Ավելացրեց` Ари-сан | Հեղինակ`
Դիտվել է 838 անգամ| |Վարկանիշ` 0.0/0
ՄԵկնաբանվել է 0 անգամ
Only registered users can add comments.
[ Sign Up | Login ]
Օգտակար ինֆորմացիա
ամսագրի Ձեր ցանկացած համարն ընթերցելու համար սեղմեք համապատասխան համարի շապիկին
Գլխավոր ցանկ
Գովազդ
Հունիսի 1-ին մոսկովյան 25 հասցեում բացվեց արդեն մեզ բոլորիս հայտնի LAKI քաղցրավենիքների նոր կաֆետերիան: Առաջին խորանարդ
Ենթացանկ
Հունվար #01 [23]
<<Սևակ>> ամսագրի ամանորյա նվերը բոլոր ընթերցողներին:
Փետրվար #02 [23]
Մարտ #03 [23]
Ապրիլ #04 [23]
Մայիս #05 [23]
Հունիս #06 [23]
Հուլիս #07 [23]
Երաժշտական Բլոկ
Գովազդ
Տարածե'ք մեզ
Գովազդ
Երրորդ խորանարդ Կարող եք գտնել Երևանի բոլոր գրախանութներում: 
Գինը' 4200 դրամ
Գովազդ
Մանրամասն տեղեկությունների համար սեղմեք նկարի վրա: Չորրորդ խորանարդ
Հարցում
Այլ քաղաքակրթությունների ճարտարապետությունն ավելի ակնահաճո է?
պատասխանել է 11 մարդ
Առաջարկում ենք'