Ուրբաթ, 14.08.2020, 14:21
Ողջույն, Անցորդ: Լավ օր եմ ցանկանում: Ժպտա:


Հոդվածներ

Գլխավոր » Հոդվածներ » 2012 թվ. » Ապրիլ #01

Բայց չէ՞ որ դու սիրում ես անձրևը
Առավոտյան դու, ինչպես միշտ, մոտենում ես հայելուն ու հիացած նայում..... ինքդ քեզ...
Ոչ, դա մեծամտություն չէ, ոչ էլ ինքնասիրահարվածություն: Պարզապես դու սիրում ես Գեղեցիկը: Պարզապես դու իսկապես գեղեցիկ ես:
Նայում ես աչքերիդ, երկար թարթիչներիդ, հետո բարակ քթին ու փոքրիկ բերանին: Երկար վիզ ու.... Մազերդ շատ գեղեցիկ են, այնքան փափուկ, շքեղ ալիքներով թափվում են բարակ ուսերիդ և հասնում մինչև թիակներդ:
Նայեցի՞ր, հիացա՞ր... Բավական է:
Դու միացնում ես լույսը: Այս իբր թե բնական սառը լուսավորության տակ ամեն ինչ այնքան սովորական է, այնքան անշուք: Նույնիսկ քո Գեղեցկությունը:
Հերթական անգամ համոզվում ես, որ առանց <<Ֆոտոշոփ>>-ի այս կյանքում ոչինչ էլ գեղեցիկ չէ: Չես էլ հասկանում, որ մեղավորը այս սառը լուսավորությունն է, որը ստեղծված է հատուկ անձնագրային ապուշ ու անսիրտ լուսանկարների համար, որոնց նույնիսկ <<Ֆոտոշոփ>>-ը չի փրկի արդեն:
Ափսոս, որ չես հասկանում:
Սկսում ես <<ֆոտոշոփել>>:
Փափուկ թարթիչներդ <<կպցնում ես>> իրար և դարձնում ասեղների պես սուր:
Հետո մեծ աչքերիդ շուրջը նոր` ավելի մեծ աչքեր ես գծում: Ներկում ես, ներկում, մինչև չի մնում միայն քո այդ ներկը, իսկ աչքերդ այլևս չեն երևում:
Անգութ ձեռքերդ հասնում են շրթունքներիդ: Ասում են, աղջկա շուրթերին Համբույր կա: Դու չգիտես այդ առասպելը, կամ էլ պարզապես չես հավատում այդ հիմար հեքիաթին, այլապես երբեք չէիր թաղի քո Համբույրը շրթներկի շերտերի ըակ: Այնքան ես ներկում, մինչև չզգաս մի ահավոր ծանրություն բերանիդ վրա ու չհասկանաս, որ էլ ոչ մի համ չես առնի այսպիսի շուրթերով:
Հերթը հասնում է մազերին: Րոպե առաջ նրանք շատ գեղեցիկ էին: Բայց հիա նրանք անշուք են թվում քեզ: Դու սոսնձում ես նրանց, հետո մի լավ ձգում ու փաթաթում ծոծրակին` այնպես, որ ընդհանրապես չերևան: Բայց դա քեզ բավական չի թվում: Արձակում ես տանջված մազերդ, նորից ձգում, փաթաթում, ձգում ու էլի փաթաթում: Իսկ երբ համոզվում ես, որ էլ չես դիամանում ցավին, գոհունակ տանջված ժպիտով մազերդ կպցնում ես ծոծրակին: Համոզվում ես, որ գլխիդ վրա ամեն ինչ <<ձգած>> է ու փայլում է ու միայն այդ ժամանակ բարձրանում ես կրունկների վրա....
Հիշո՞ւմ ես` ինչքան էիր սիրում բոբիկ քայլել խոտի վրա: Իսկ հիմա քեզ խոտից բաժանում են մի քանի կիլոմետրանոց կրունկները. այդպիսի բարձրությունից հասնել խոտին իհարկե անհնար է: Դու քայլում ես ասֆալտով, միայն ասֆալտով: Երբեք էլ չես սիրել ասֆալտը և նրանից բաժանվելն այնքան էլ մեծ տառապանք չէր: Իսկ խո՞տը....
Չէ, դու արդեն վաղուց չես մտածում խոտի մասին. <<ֆոտոշոփած>> աշխարհում խոտի համար տեղ չկա:
Կաթ, կաթ....
Անձրև է գալիս:
Կա՞ քո շպարված աշխարհում տեղ անձրևի համար: Իհարկե ոչ: Ավաղ, անձրևը <<գալուց>> առաջ ոչ ոքի չի հարցնում` գա՞, թե՞ չգա:
Դու մի պահ վախեցած կանգ ես առնում:
Օ ո~չ, անձրևը <<կլղոզի աչքերդ>>, <<կջնջի մեծ-մեծ բերանդ>>, <<կազատի մազերդ>>: Ի՞նչ կմտածեն քո մասին այդ ժամանակ:
Ու հանկարծ հիշում ես` ինչքան էիր սիրում անձրևը: Մի ժամանակ, շա~տ վաղուց:
Այնքան վաղուց, որ այդ ժամանակ դեռ <<Ֆոտոշոփ>> չկար ու ժպիտները նկարված չէին:
Հիշո՞ւմ ես, ինչքան էիր ժպտում:
Նա էլ էր ժպտում, նա, ով հասկանում ու սիրում էր քեզ` այնպիսին, ինչպիսին դու կաս: Նա այնքան պինդ էր քեզ գրկում, նրա դեմքն այնքան էր մոտենում քո աչքերին, որ քո երկար փափուկ թարթիչները շոյում էին նրա այտերը... Իսկ հիմա քո թարթիչները ասեղի նման սուր են...
Մտածելու ժամանակ չկա, անձրևը ուժեղանում է: Դու թաքնվում ես նրանից ավտոբուսների կանգառում: Մի ավտոբուս է մոտենում կանգառին. 3 համարն է: Այս ավտոբուսով էիք դուք միշտ միասին գնում, ինքներդ էլ չգիտեիք` ուր. ախր այդ ժամանակ դա կարևոր չէր:
Դու որոշում ես ավտոբուսում թաքնվել անձրևից:
Ավտոբուսում քեզանից բացի ոչ ոք չկա: Շատ լավ է:
Հաջորդ կանգառում ավտոբուս են բարձրանում մի տղա ու մի աղջիկ: Աղջկա ձեռքին մի գեղեցիկ տիկնիկ է` մեծ աչքերով ու փոքրիկ բերանով:
Հիշում ես` ինչպես նա քեզ տիկնիկ նվիրեց: Ու դրանից հետո դու տիկնիկ դարձար` նկարած աչքերով ու բերանով:
Նա չհասկացավ, ինչո՞ւ էլ անձրև չի գալիս. երևի այն պատճառով, որ ամառ էր:
Միայն հիմա ես մտածում այնքան վաղուց անցած ու մոռացված այդ ամռան մասին:
Բայց չէ՞ որ ամառն էլ է անձրև գալիս:
Բայց չէ՞ որ դու սիրում ես անձրևը: Դու գիտես, որ նա այնտեղ է` 3 ավտոբուսի հաջորդ կանգառում: Նա սպասում է քեզ: Դուք նորից վազելու եք անձրևի տակ ու բարձր-բարձր ծիծաղելու եք: Ու նա նորից պին-պինդ կգրկի քեզ, ու նորից քո փափուկ թարթիչները կշոյեն նրա այտերը: Նա էլ երբեք քեզ տիկնիկ չի նվիրի, ու դու էլ չես լինի տիկնիկ: Ու դու էլ երբեք չես թաքնվի անձրևից ձեր ավտոբուսում:
...Հիշում ես, որ այս ավտոբուսն այլևս ձերը չէ, որ նա քեզ էլ երբեք չի սպասելու, որ դու էլ երբեք տնից դուրս չես գա առանց անձրևանոց:: Ու որ այս կյանքում արդեն վաղուց կա <<Ֆոտոշոփ>>...
Ամեն ինչ պարզ է ու հասկանալի, ու միայն մի հարց է տանջում քեզ. բայց չէ՞ որ դու սիրում ես անձրևը:

Բաժին` Ապրիլ #01 | Ավելացրեց` Tado-sempai | Հեղինակ`
Դիտվել է 339 անգամ| |Վարկանիշ` 4.0/1
ՄԵկնաբանվել է 0 անգամ
Only registered users can add comments.
[ Sign Up | Login ]
Օգտակար ինֆորմացիա
ամսագրի Ձեր ցանկացած համարն ընթերցելու համար սեղմեք համապատասխան համարի շապիկին
Գլխավոր ցանկ
Գովազդ
Հունիսի 1-ին մոսկովյան 25 հասցեում բացվեց արդեն մեզ բոլորիս հայտնի LAKI քաղցրավենիքների նոր կաֆետերիան: Առաջին խորանարդ
Ենթացանկ
Ապրիլ #01 [23]
Մեր ամսագրի անդրանիկ համարը` Ապրիլ 2012, կամ #Ապրիլ 01, կամ ուղղակի Ապրիլ :)
Մայիս #02 [23]
Մեր ամսագրի երկրորդ համարը` Մայիսը
Հունիս #03 [14]
Հուլիս #04 [23]
Օգոստոս #05 [23]
Սեպտեմբեր #06 [23]
Reading Hall [5]
Հայաստանի պատանի ընթերցասերների միավորման կողմից իրականացված գրքի երևանյան տոն:
Հոկտեմբեր #07 [22]
Նոյեմբեր #08 [16]
Դեկտեմբեր #09 [23]
Ապոկալիպսիս [5]
Երաժշտական Բլոկ
Գովազդ
Տարածե'ք մեզ
Գովազդ
Երրորդ խորանարդ Կարող եք գտնել Երևանի բոլոր գրախանութներում: 
Գինը' 4200 դրամ
Գովազդ
Մանրամասն տեղեկությունների համար սեղմեք նկարի վրա: Չորրորդ խորանարդ
Հարցում
Ինչպես ես հայտնվել մեզ մոտ?
պատասխանել է 364 մարդ
Առաջարկում ենք'